تألمات و تأملات سربازی (11)

درخواست حذف این مطلب


دوران پارتی بازی گذشته است. حالا باید به سراغ یافته های فوق پیشرفته بشریت رفت. پارتی یک رابطه قراردادی است و باید روابط پایدار زیستی و ژنتیکی برقرار کرد. چراکه وقتی همه پارتی داشته باشند، انگار هیچ پارتی ندارد. خب تعارض پارتی ها پیش می آید. این جا نیز همه برای همه چیز پارتی دارند و به همین دلیل به نتیجه نمی رسند. همه چیز هم یعنی همان مرخصی. خوشبخترین سرباز آن است که بیشتر از بقیه مرخصی تشویقی بگیرد و بدبخت ی است که فقط مرخصی استحقاقی به او بدهند. از آن جا که به تعبیر ارسطو سعادت موضوع اصلی زندگانی انسان هاست، سربازها نیز حدیثی جز مرخصی ندارند. دور هم که جمع می شوند، می نالند که فلانی بعد از من آمد و قبل از من و بیشتر از من به مرخصی رفت.


بعدازظهر یک روز داغ و دراز تابستانی بود. دو روز مانده بود تا آفتاب غروب کند. گروهبان هم با دمپایی در محوطه پرسه می زد. طبق نشانه شناسی ما، دمپایی های گروهبان معنادار بود؛ یعنی همه آزاد هستند که راحت باشند. بچه ها در یک دیگ عمیق چای درست د. من اولین نفری بودم که سهم خودم را مطالبه ؛ با یک کاسه. لیوان نداشتم و فرزان برایم کاسه ای آورد که از آن هم به عنوان لیوان استفاده می و هم به مثابه بشقاب. هر چیز قابل خوردنی را در آن می ریختم و محال بود پر شود. در واقع یک حفره بود؛ یک سیاه چاله زمینی. یک کلوچه را در یک ونیم لیتر چای تیلیت کرده بودم و می خوردم و به حرف های بچه ها گوش می دادم. به باور من «سخن گفتن جان کندن است و خوردن جان پروردن. بیشتر ببلع تا جان پرورده تر شوی!» همه از مظلومیت خود می نالیدند.

سعید آهی کشید: «جای من بودید چکار می کردید. تا حالا دوتا از بچه هامو از دست دادم.» بغض کرد و چای را بر زمین ریخت و رفت.

من به آدم ها بدبین هستم، از همه بیشتر به آدم های مظلوم. به سراغ منبع موثق اطلاعاتی ام رفتم.

فرزان گفت: «تا حالا خانمش دوبار بچه سقط کرده.»

«چندماهه بودن؟»

«به ماه نکشید. نطفه همون هفته دوم سوم می مرد.»

نطفه دوهفته ای را می توان مولکلول انسان هم نامید. اما وقتی ی سرباز متأهل باشد با شانتاژ از آن یک مرگ تراژیک می سازد، وگرنه همه آدم ها به اندازه ماهی ها تخم ریزی می کنند. حساب کار دستم آمد. سعید چاچول بازترین سربازی بود که به عمرم دیدم. محال بود که برای شما اتفاق بدی افتاده باشد، اما هزار برابر آن سر سعید نیامده باشد. انگشت کوچک پای تان به پایه صندلی خورده؟ او پایش را ازدست داده بود. شما پای تان را ازدست داده اید؟ او پنج جفت از پاهایش را قطع کرده اند. یکی از اقوامتان فوت کرده است؟ تمام خاندان او را تا ده دوازده پشت با نسل کشی قتل عام کرده بودند و قس علی هذا.

بدیهی بود که برای گرفتن مرخصی هم از این چاچول گری خود استفاده کند. بار اول به بهانه فوت پدربزرگش سه روز مرخصی گرفت. بعدا که فرزان به او اعتراض کرد، جواب داد: «دروغ که نگفته م. واقعا پدربزرگم فوت کرده، اما هشت سال پیش.»

آ ین مرخصی او برای جشن تولد فرزندش بود. پایش را در یک کفش کرده بود که برای یک سالگی فرزندش باید کلی کار انجام دهد. می خواست برای آن کودک کلاه بوقی ب د و از او و ع بگیرد تا او را برای موفقیت های آینده آماده کند.

«مطمئنم پسر من برق می شه و از خوشکلی کشته می ده.»

پیش بینی من آن است که پسرش حداکثر کاری که در زمینه برق انجام خواهد داد، فرو شارژر تلفن همراه در پریز برق خواهد بود و از جهت خوشکلی نیز یک فاجعه زیبایی شناختی از آب درمی آید. بقیه والدین نیز فرزند خود را اسباب ِ بازی های ذهنی خود می کنند. اما واقعا فرزند به چه کار می آید؟


به اعتقاد من، هر کودکی که به دنیا می آید، منظری بدیع و بی بدیل گشوده به جهان و زندگی پا به عرصه وجود می گذارد. پدر و مادر از این سعادت بی نظیر برخوردارند که یک بار دیگر با فرزند خود جهان و زندگی را از آغاز تجربه کنند؛ آغازی که خود آنها حتی نتوانستد آن را به درستی بینند. کودک منظر خود را رایگان و راحت در اختیار والدین خود قرار می دهد، اما آنها غالبا به جای این که از آن بهره درستی بگیرند با موهومات مدرن و سنتی آن را تباه می کنند. آنها باید اجازه دهند و شرایطی فراهم آورند تا این منظر راه خاص خود را بیابد و ببالد و پرورده تر شود. اما متأسفانه ازپیش تکلیف آن را روشن کرده اند؛ توهماتی مدرن و سنتی در ذهن دارند که می خواهند با زور و دونگ در حلق بچه فرو کنند تا در نهایت به شکل صورت های موهوم ذهنی شان درآید. درحالی که اگر پدر و مادری عاشق سنت هستند، می توانند سنت را یک بار دیگر از منظر کودک خود بازبینی و بازخوانی کنند. این بازبینی بدیع، سنت را به روز و غنی تر می کند و باعث تداوم حیات حقیقی و سرزندگی آن می شود. مدرنیته هم از این منظر دیگر چیزی ایدئولوژیک نخواهد بود. اما خب انسان ها باید ضایع شوند. انسان را هم انسان ضایع می کند و چه ی برای این کار شایسته تر از والدین؟

ادامه دارد...